Ένας στους τέσσερις κατοίκους της νότιας Ευρώπης πάσχει από κακοήθη παχυσαρκία ή είναι υπέρβαρο άτομο. Το ποσοστό αυτό έχει τρεις μέχρι έξι φορές μεγαλύτερη πιθανότητα για υπέρταση από το υπόλοιπο τμήμα του πληθυσμού. Μετά τα 45 χρόνια ζωής μεγαλώνει η πιθανότητα εμφάνισης υπέρτασης.

Επίσης η υπερλιπιδαιμία είναι στους παχύσαρκους 5-7 φορές πιο συχνή και ο σακχαρώδης διαβήτης 3 φορές πιο συχνός από ότι στον υπόλοιπο πληθυσμό.

Ακόμη έχει διαπιστωθεί ότι ο κίνδυνος καρδιοαγγειακών νοσημάτων στους παχύσαρκους είναι δύο φορές μεγαλύτερος από ό,τι στον υπόλοιπο πληθυσμό. Φυσικά η πιθανότητα εκτινάσσεται στα ύψη όταν το άτομο είναι και καπνιστής και διακατέχεται από αρνητικό άγχος.

Όπως το κρύο ή η ζέστη, ο καρκίνος, η λοίμωξη και τόσα άλλα, έτσι και η τροφή έχουν άμεση επίδραση στον εγκέφαλο, τον ρυθμιστή των πάντων. Μέσω αυτού λοιπόν ρυθμίζεται η περαιτέρω πρόσληψη τροφής με τις λειτουργίες της πείνας και του κορεσμού. Βέβαια ρόλο στην πρόσληψη τροφής παίζει η μνημονική αποτύπωση όλων των προηγούμενων καταγραφών, όπως και τα σε ετοιμότητα λιποκύτταρα.

Ακόμα τα λιποκύτταρα του ανθρώπου έχουν β1, β2, β3 αδρενεργικούς υποδοχείς, η ενεργοποίηση των οποίων προκαλεί λιπόλυση. Αντίθετα η ενεργοποίηση του α2 αδρενεργικού υποδοχέα προκαλεί αναστολή της λιπόλυσης.

Όταν κάνουμε δίαιτα λίγων θερμίδων, τότε ενεργοποιούνται οι β αδρενεργικοί υποδοχείς και έχουμε λιπόλυση, η οποία βέβαια ενεργοποιείται περαιτέρω από τον ειδικό βελονισμό.

Όμως υπεισέρχονται και άλλοι παράγοντες στο προβληματισμό για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, όπως οι γονιδιακοί.

Στους τελευταίους έχει στραφεί η επιστημονική έρευνα, τα αποτελέσματα της οποίας πιθανόν να επιλύσουν το πρόβλημα.

Μέχρι τότε η πλέον ενδεδειγμένη μέθοδος θεραπείας είναι ο βελονισμός γιατί κάνει το αδυνάτισμα εύκολη υπόθεση, ελαχιστοποιεί την όρεξη και προκαλεί λιπόλυση. Είναι η πλέον ανώδυνη και αποτελεσματική μέθοδος αντιμετώπισης της παχυσαρκίας και του τοπικού πάχους.  Με άλλα λόγια το άτομο δεν έχει όρεξη και βουλιμικές κρίσεις, αυξάνεται η αυτοπεποίθησή του, ενισχύεται το θυμικό του, ισορροπείται το φυτικό νευρικό σύστημα, ενεργοποιούνται οι μηχανισμοί ενίσχυσης του πεπτικού συστήματος και όταν γίνει τοπικός βελονισμός έχουμε λιπόλυση και σύσφιξη. Για τα τελευταία χρησιμοποιούμε και τη μέθοδο του ηλεκτροβελονισμού.

Εκμεταλλευόμενοι την αντανακλαστοθεραπεία ενισχύουμε τη θέληση για δίαιτα μέσω μικροσκοπικών νανοβελονών που κρύβουμε στο πτερύγιο του αυτιού. Όλες οι μέθοδοι είναι αθώες και αποτελεσματικές. Το πρόγραμμα αδυνατίσματος σε σχέση με το πρόγραμμα των παθήσεων είναι αισθητά πιο οικονομικό. Τα αποτελέσματά μας είναι μόνιμα, εάν φτάσει κανείς στο στόχο και « κλείσουν » τα λιπώδη κύτταρά του. Μπροστά λοιπόν στο βελονισμό ωχριούν οι άλλες πολυδάπανες και αναποτελεσματικές, αλλά και πολυδιαφημιζόμενες μέθοδοι, μη ιατρικού αδυνατίσματος.